سید علیرضا حسینی مرادآبادی، طلبه مبلغ و مربی تربیتی در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در تهران، با اشاره به ظرفیت مسجد در تربیت نوجوان، اظهار کرد: نوجوان در مدرسه عمدتاً با عنوان «دانشآموز»، در خانواده با عنوان «فرزند» و در فضای مجازی غالباً بهعنوان مصرفکننده محتوا شناخته میشود، اما مسجد میتواند فضایی فراهم کند که نوجوان در آن بیش از هر چیز، خودِ واقعی و اجتماعی خود را تجربه کند.
وی افزود: مسجد فعال و دغدغهمند، نوجوان را صرفاً یک مخاطب آموزشی یا فردی نیازمند تربیت نمیبیند، بلکه او را انسانی دارای هویت، توانایی، نظر و قدرت اثرگذاری میداند؛ به همین دلیل، به او فرصت میدهد در امور مختلف مشارکت کند، ایده بدهد، مسئولیت بپذیرد و حتی در مسیر تجربه و یادگیری، اشتباه کند.
این مبلغ و مربی تربیتی ادامه داد: یکی از مهمترین ظرفیتهای مسجد برای تربیت نوجوان، ایجاد آزادی در چارچوب درست و امنیت روانی است؛ نوجوان باید احساس کند که میتواند در یک محیط سالم تصمیم بگیرد، مسئولیت بپذیرد و تجربه کسب کند، بدون اینکه هر اشتباه او به برچسبی تربیتی و قضاوتی نادرست تبدیل شود.
مسجد؛ پناهگاه اجتماعی نوجوان
وی با بیان اینکه مسجد یک فضای واقعی و اجتماعی است، تصریح کرد: نوجوان امروز بخش قابل توجهی از وقت خود را در فضای مجازی سپری میکند، اما ارتباطات مجازی نمیتواند جای ارتباط عمیق انسانی را بگیرد. حضور نوجوان در مسجد، در کنار همسالان و مربیان و بزرگترهای قابل اعتماد، زمینه شکلگیری دوستیهای سالم، عمیق و تربیتکننده را فراهم میکند.
حسینی مرادآبادی در ادامه به ضرورت بازتعریف کارکرد مسجد اشاره کرد و گفت: مسجد مطلوب، مسجدی نیست که تنها در زمان اقامه نماز فعال باشد، بلکه باید به یک پایگاه اجتماعی برای محله تبدیل شود؛ بهگونهای که مردم در مسائل مختلف زندگی، مسجد و امام جماعت را یکی از نخستین مراجع خود بدانند.
وی افزود: اگر امام جماعت خود را پدر معنوی محله بداند و دغدغه او تنها اقامه نماز نباشد، بلکه حل مسائل مردم، خانوادهها، جوانان و نوجوانان را نیز دنبال کند، مسجد میتواند به معنای واقعی کلمه به قرارگاه تربیتی و اجتماعی محله تبدیل شود.
این مربی تربیتی خاطرنشان کرد: برای تحقق چنین الگویی، امام جماعت باید مردم را بشناسد، زبان آنان را بفهمد، به مشکلاتشان گوش دهد و برای ارتباط با اقشار مختلف محله وقت بگذارد. همچنین باید ظرفیتهای موجود در محله را شناسایی و فعال کند؛ معلم، پزشک، کاسب، کارگر، دانشجو و دیگر افراد توانمند هر کدام میتوانند بخشی از ظرفیت اجتماعی مسجد باشند.
نوجوان گریزان است یا مسجد پذیرای او نیست؟
وی در پاسخ به این پرسش که چرا بخشی از نوجوانان امروز ارتباطی با مسجد ندارند، گفت: نباید تمام مسئله را متوجه نوجوان دانست؛ گاهی لازم است از خود مسجد و شیوه مواجهه برخی متولیان آن با نوجوانان نیز سؤال کنیم.
حسینی مرادآبادی ادامه داد: در برخی مساجد، افرادی که مسئولیت دارند، با حضور نوجوان یا فعالیتهای فرهنگی و تربیتی او همراهی لازم را ندارند. حتی گاهی یک برخورد نامناسب، نگاه تحقیرآمیز یا قضاوت عجولانه میتواند نوجوان را برای مدت طولانی از مسجد دور کند.
وی افزود: نوجوان امروز مانند نوجوان نسلهای گذشته، تشنه هویت، تعلق، مسئولیت و دیدهشدن است. اگر مسجد نتواند این نیازها را به شکل صحیح پاسخ دهد، طبیعی است که نوجوان به سمت فضاهایی برود که این احساس را برای او ایجاد میکنند.
این مبلغ و مربی تربیتی تأکید کرد: گاهی روشهای نادرست تربیتی بهجای اینکه نوجوان را به مسجد نزدیک کند، موجب بیاعتمادی او به مسجد و حتی اصل مسیر تربیتی میشود؛ بنابراین لازم است در شیوههای تعامل با نوجوانان، بازنگری جدی صورت گیرد.
نوجوان را سرگرم نکنیم؛ به او مسئولیت بدهیم
وی با بیان اینکه مسجد ظرفیتهای فراوانی برای جذب نوجوان دارد، اظهار کرد: گاهی تصور میکنیم برای جذب نوجوان باید دائماً برنامههای تفریحی، اردو و سرگرمی برگزار کنیم؛ در حالی که اینها اگرچه لازم هستند، اما مسئله اصلی نیستند.
حسینی مرادآبادی خاطرنشان کرد: نوجوان بیش از آنکه نیازمند سرگرمشدن باشد، نیازمند آن است که احساس کند مفید است، دیده میشود و میتواند کاری را به سرانجام برساند. اگر نوجوان در مسجد مسئولیتی واقعی داشته باشد و احساس کند مورد اعتماد است، ارتباط او با مسجد عمیقتر خواهد شد.
وی در پایان گفت: مسجد میتواند همزمان محیطی معنوی، شاداب، اجتماعی و تربیتی باشد؛ اما تحقق این هدف نیازمند آن است که نوجوان را نه بهعنوان مخاطب منفعل، بلکه بهعنوان عضوی اثرگذار و صاحب نقش در مسجد به رسمیت بشناسیم. در این صورت، مسجد نهتنها محل حضور نوجوان، بلکه محل شکلگیری هویت و شخصیت اجتماعی او خواهد بود.
انتهای پیام /
نظر شما